پاسخ به توهین  ...

                    تصویری از حضرت مریم (ص)

راز سكوت «القاعده» درباره كاريكاتور گستاخانه ی  غرب!؟

‌اين روزها، در حالي كه اهانت زنجيره‌اي رسانه‌هاي اروپايي به ساحت مقدس رسول خدا(ص)، موج عظيمي از اعتراض همراه با خشم و نفرت ملت‌هاي مسلمان را به دنبال داشته و دامنه آن هر روز گسترده‌تر مي‌شود، جاي يكي از گروه‌هاي مدعي اسلام كه تابلوي مبارزه با آمريكا و اروپا را نيز بر سردر دكه فريب خود آويخته بود، كاملاً خالي است! انگار اين گروه در معركه اين روزهاي اروپا عليه عزيزترين و مقدس‌ترين شخصيت اسلام، آب شده و به زمين فرو رفته است.

سكوت معني دار «القاعده» در مقابل اهانت غرب به رسول خدا (ص) در حالي است كه اعضاي اين گروه به هنگام حاكميت خود بر مردم مظلوم افغانستان، ريش كمتر از 7 سانتي متر مردان را نشانه ناديده گرفتن قوانين اسلام دانسته و درس خواندن زنان را گناهي نابخشودني و مستوجب كيفر تلقي مي‌كردند و...

اگرچه اسناد غيرقابل انكار فراواني از آمريكايي بودن گروه «القاعده» حكايت مي‌كند و چنانچه اين گروه در غائله اخير نيز، موضع مي‌گرفت و خودي نشان مي‌داد باز هم كمترين ترديدي در آمريكايي بودن «القاعده» نبود، ولي سكوت اين گروه از واقعيت ديگري نيز پرده برمي دارد و آن واقعيت، اين كه، اهانت به رسول خدا (ص)، در رسانه‌هاي اروپايي، ريشه آمريكايي و اسرائيلي دارد. چرا...؟!

در اواخر سال 2002 ميلادي، هنگامي كه فرانسه از همراهي با آمريكا در حمله به عراق خودداري مي‌كرد، يك ناو فرانسوي در سواحل يمن منفجر شد و بلافاصله گروه القاعده با ارسال يك نوار ويديوئي به شبكه تلويزيوني الجزيره، مسئوليت اين انفجار را برعهده گرفت. توجيه ظاهري القاعده اين بود كه فرانسه دشمن اسلام است ولي صاحبنظران ترديدي نداشتند كه انفجار ناو فرانسوي، هشدار آمريكا به فرانسه است كه ماموريت ابلاغ آن برعهده «القاعده» بود.

در همان ايام، گروه «القاعده» با ارسال يك نوار ويديوئي به شبكه «الجزيره»، آلمان را هم به انفجار در اماكن عمومي تهديد كرد. آلمان هم از جمله كشورهايي بود كه حاضر به همراهي با آمريكا در حمله به عراق نبود و در همان روزها، جرج بوش طي يك مصاحبه راديو تلويزيوني با اشاره به اين انفجارها به دولت‌هاي اروپايي باصطلاح هشدار داد كه تروريسم دامنگير آنها نيز خواهد شد!

آنچه مانور فريب «القاعده» در ماجراي اخير را با بن‌بست روبرو كرده ساختار طرح آمريكايي اهانت به رسول خدا (ص) است. چرا كه در اين طرح، ماموريت اهانت به چند روزنامه واگذار شده بنابراين، در صورتي كه «القاعده» دست به تهديد كشورهاي اروپايي بزند، اگرچه دولت‌هاي اروپايي، توخالي بودن اين تهديد را درك خواهند كرد ولي اين احتمال وجود دارد كه كاركنان مطبوعات اهانت كننده و آناني كه قرار است در آينده به اين زنجيره بپيوندند، با دريافت اين تهديد، در انجام ماموريت خود دچار ترديد شوند و اين در حالي است كه دولت‌هاي اروپايي نمي توانند اصل ماجرا را با سطح گسترده اي از مطبوعاتي‌ها در ميان بگذارند.

به يقين، اگر اقدام اخير دولت‌هاي اروپايي از سوي آمريكا طراحي نشده بود، آمريكايي‌ها اين فرصت طلايي! را براي ابراز وجود القاعده! در قالب يك اقدام فريبكارانه ديگر از دست نمي دادند.

البته بعيد نيست در آينده‌اي نزديك براي سرپوش نهادن به اين رسوايي، چاره‌اي بينديشند، ولي اگر «القاعده» هويت آمريكايي نداشت ـ كه دارد ـ خيلي زودتر بايد به ميدان مي‌آمد، كه نيامد.

                                                داستان یک روز تعطیل...

این مطلب بر خلاف مطالب قبلی سیاسی نیست!!!

                هر جمعه که نمی آید عاشوراست...

هفته ی دیگر گذشت و امشب باز شب جمعه است.او هنوز امیدوار است تا شاید اینبار کسی نبودنش را حس کرده باشد.بازارها شلوغ و پاساژها مملوء از جمعیت سر در گمی است که خودشان هم نمی دانند به دنبال چه هستند.پارکها و شهر بازی ها پر ازسروصدا و قهقه ی بچه ها و بچه ترها ست ! آنهایی که دیشب محور تهران چالوس را طی می کردند امشب هم بازی دریا و ساحلند ،بچه ها اجازه دارند تا نصف شب پای تلویزیون دراز بکشند و فردا خورشید وسط آسمان باشد و آنها وسط  رختخواب....فامیل شب جمعه دورهم  جمع شده اند ،یکی از معاملاتش در هفته ی گذشته صحبت می کند و دیگری هم  پشت سر همسایه غیبت....جمعی هم که خود را بیش از همه  به او نزدیکتر می دانند در مسجدی بزرگ ،مجلل و البته خلوت کمیل می خوانند و عا جزانه  پاس شدن چکها و واحدهای دانشگاهیشان رامسئلت دارند!

دم دمه های صبح جمعه است، مردم غالبا خوابند،چون امروز جمعه است!و همه جمعه ها را بالاخص صبح جمعه را زمان استراحت می دانند و برای خواب ماندن خود توجیه کامل دارند ...   چه از نظر عقل وچه از نظر عرف و چه از نظر شرع. پس می خوابند....!یکی هم که از خوابش زده دست دیگری را گرفته و کوههای اطراف تهران را آباد می کند، درگوشه ایی هم جمعی ندبه می خوانند اما نمیدانم چرا"هرهفته می خوانند و هفته ی بعد هم دوباره فقط باید بخوانند"؟!

او هنوز امیدوار است،اما....اما هیچ کس شمشیر و زره بر تن ندارد ، هنوز نسبت هفتاد و دو به سی هزار برقرار است.......می خواست علمش را در اختیاراصحابش بگذارد ،می خواست صبرش را،قدرتش را،ایمانش را ،یقینش را .........می خواست شمشیرها  راتقسیم کند ،می خوست مسئولیت ها را تفویض کند

اما اگر قیام می کرد!؟ با  این وضع اگر قیام  می کرد ،هزاران زخم بر پیکر نداشت؟ کسی روی سینه اش با خنجری برهنه ننشسته بود؟      اگر "هل من ناصر" اش را شنیده بودیم کمکش می کردیم..    

اما مگر نشنیدیم!؟ 

چندی پیش  کسی صادقانه می گفت اگرما نیز هم عصر با واقعه عاشورا بودیم  اگر چه شاید جزء سپاهیان عمر سعد قرار نمی گرفتیم  اما از سپاهیان امام حسین(ع) هم  نبودیم !

پرسیدم چطور؟گفت: روایت است ظهر عاشورا در فاصله ی چند فرسخی ازکربلا یعنی دقیقا زمانی که بزرگترین  واقعه تاریخ در حال وقوع بود در روستایی مردم مشغول دوشیدن گوسفندان و رسیدگی به امور جاری زندگیشان بودند،با اینکه از واقعه ی کربلا هم بی خبر نبودند!

بعد از ظهر شده ،دیگر همه از کوه برگشته اند،ساحل خزرهم آرام آرام خلوت می شود و بعضی تازه با دلهره به  فکر امتحانی که قرار است شنبه استاد بگیرد می افتند،اما هیچ کس فکر  امتحانی که امروز داشته نیست!

حتی آنهایی که تا همین الان در اوج خوشی بودند آرم آرام دلتنگی عصر جمعه را حس می کنند

تقریبا همه از بچگی بارها از بزرگترها  پرسیده ایم که چرا"عصرجمعه اینقدر دلگیر است؟" و هیچ کس تاکنون جواب درستی برای این پرسش نشنیده است!

 اولین جمعه ایی که این دلتنگی را حس کردی اولین جمعه ایی بود که کاری برای ظهور امام(عج) از دستت برمی آمد ونکردی،و از آنروز هر جمعه دلت می گیرد...........

 با این وضع من و تو و جامعه ،در صورت قیام امام، سرنوشت منتقم خون حسین(ع)نیز چیزی غیر از سرنوشت حسین(ع) نخواهد بود، هر جمعه بدون ظهور او عاشورای مهدی(عج) است

و تو برای اینکه  دلیل دلتگی ات را بیابی عصر روزهای جمعه چشمان دلت را باز کن ونیک بنگر

در همان لحظات دلگیر سر امامت را را بر نی  نمی بینی؟!..............